, ,
۱۳۹۳-۰۷-۰۹
اتوبوس، قسمت سوم
پرداختن به نوع و کیفیت روابط وتعاملات انسانها در این مجموعه دیده می شود. بازسازی فضاهای قدیمی مشهد واستفاده از منابع آرشیوی برای نشان دادن مشهد قدیم والقا آرامش وایجاد امید برای نسل امروز، همراه با جذابیت های بصری و فرهنگی در دستور ساخت این مستند قرار گرفته است.

در این قسمت از مستند هویت به موضوع اتوبوس در مشهد قدیم اشاره شده است.

فیلم و عکس های قدیمی از مشهد و حرم مطهر امام رضا(ع) به همراه تصاویری از حومه مشهد آن زمان، بر جذابیت های این مستند افزوده است.

اتوبوس
با ورود اولین وسایل نقلیه به ایران زندگی مردم در شهرها نیز به سرعت با این پدیده جدید عجین شد. مشهد از جمله شهرهایی بود، که پس از تهران، شاهد تردد اولین خودروها خیابان‌های خود بود. اما ورود اولین اتوبوس‌ها به این شهر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود زیرا اولین تجربه همگانی در استفاده از یک وسیله نقلیه عمومی بود. با توجه به این ویژگی اتوبوس، حالا دیگر اقشار ضعیف و کم درآمد هم می‌توانستند در سفرهای درون شهری و برون شهری خود آسایش بیشتری داشته باشند.
با این حال امکانات اولین اتوبوس‌ها، با آنچه امروز در شهر تردد می‌کنند، از زمین تا آسمان متفاوت بود. درهای چوبی که در طول مسیر مدام به هم می‌خورد و صدا تولید می‌کرد و گاهی نیز در میانه راه باز می‌شد، مشکل همیشگی این اتوبوس‌ها بود. هندل زدن نیز از دیگر مشکلات بود و در هربار روشن کردن اتوبوس اسباب زحمت راننده و شوفرها را فراهم می‌کرد، همچنین فرمان‌های بسیار بدقلقی داشتند که کار راننده‌ها را سخت‌تر نیز می‌کرد.
جدا از این سختی‌ها، استفاده از این اتوبوس‌ها، در آن سال‌ها، حال و هوای خاصی داشت. اتوبوس‌های قدیمی شهر مشهد، معمولاً دو شاگرد یا شوفر داشتند که یکی اصطلاحاً پارکابی بود و دیگری در بین مسافرها می‌چرخید و کرایه‌ها را جمع می‌کرد. آن زمان‌ها خبری از بلیط و من کارت نبود. کرایه‌ها معمولاً یک قِران بود و در مسیرهای طولانی و خارج از شهر، ده شاهی نیز به آن افزوده می‌شد.
اتوبوس‌های آن زمان شهر مشهد، همه دماغ‌دار بودند: زوار، ازو و ماکروس. وجود چنین اتوبوس‌هایی باعث نبود قانون و پاسبان نمی‌شد! پاسبان‌ها سر هر چهارراهی حضور داشتند و راننده اتوبوس‌ها را برای اموری از قبیل سوار کردن بیش از اندازه ظرفیت مسافر جریمه می‌کردند؛ درست مانند روزگار ما، راننده‌ها هم زمانی که به چهارراهی نزدیک می شدند، خطاب به مسافران می‌گفتند: بشین، بشین!
از دیگر مسائلی که اشاره به آن خالی از لطف نیست، یاد کردن از اشخاصی است که به راننده‌های اتوبوس تصدیق می‌دادند؛ آقای پرنده و میرزا صالح میکانیکی از جمله این افراد بودند که علاوه بر راننده‌های اتوبوس، به دوچرخه سواران و موتورسواران نیز آموزش و تصدیق می‌داده‌اند. اما از همه مهم‌تر شخصی است که در شکل‌گیری و توسعه اتوبوس‌رانی مشهد نقش بسیار چشمگیری داشت. شاید اکثر راننده‌های نسل جدید و قدیم نام قاسم شهسواری را شنیده باشند؛ مردی که با پشتکار و علاقه وارد این حرفه شد و توانست خطوط گوناگونی در نقاط مختلف مشهد، برای آسایش زائران و مجاوران، راه‌اندازی کند. قاسم شهسواری برای بسیاری از راننده‌های شهر اتوبوس تهیه می‌کرد، همین مسئله و ویژگی‌های اخلاقی او باعث شد، او همواره در یاد راننده اتوبوس‌های این شهر بماند.
در تعطیلات آخر هفته‌ بسیاری از همین اتوبوس‌ها شهروندان مشهدی را به وکیل‌آباد، خواجه‌ربیع، خواجه اباصلت، کوهسنگی، طرق و طرقبه می‌رساندند.

عناوین مرتبط:
اتوبوس، قسمت اول
اتوبوس، قسمت دوم
نمایش، قسمت اول

نمایش، قسمت دوم

[4.17]

برچسب‌ها:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود

Image CAPTCHA
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید