۱۳۹۳-۰۲-۲۱
مقبره شیخ بهائی
بهاءالدین عاملی – محمد
(953 – 1030ه.ق)
بهاء الدین محمد معروف به «شیخ بهایی»، دانشمند نامدار قرن دهم و یازدهم هجری و متبحر در فقه، حدیث، نجوم، ریاضی، هندسه، طب و معماری است.
 
شیخ بهایی غروب چهارشنبه سیزدهم ذیحجه سال 953 ه.ق در بعلبک لبنان به دنیا آمد و همراه پدر به ایران آمد. مقدمات علوم اسلامی را در لبنان فرا گرفت و در ایران بجز خدمت پدر، نزد مولانا عبدالله مدرس یزدی، مولانا عبدالله شوشتری، مولانا افضل قاینی و عمادالدین محمود با علوم معقول و طب و ریاضی درشهرهای قزوین، مشهد و اصفهان آشنا شد و سرآمد دانشوران عصر خود گردید.
 
در سال 1006 ه.ق که پایتخت از قزوین به اصفهان انتقال یافت، شیخ بهایی در اصفهان به امامت مردم و تدریس فقه و حدیث مشغول شد و چهره های بلندآوازه ای چون حکیم ملاصدرا، ملا محمد تقی مجلسی، نظام الدین محمد قرشی، ملا صالح مازندرانی، ملا محسن فیض کاشانی، ملا خلیل قزوینی صاحب شرح اصول کافی، ملا حسنعلی شوشتری، ملا محمد عاملی، محقق سبزواری، شمس الدین محمد خاتون آبادی صاحب شرح اربعین، میر ابوالقاسم فندرسکی، سلطان العلمای اصفهانی در شمار شاگردان او هستند.

شیخ بهایی به سیر و سیاحت دلبستگی داشت و سالها در عراق و شام و مصر و حجاز و بیت المقدس سفر کرد و با دانشمندان و بزرگان، فقها، حکما و صوفیه و ارباب سلوک دیدار نمود. در آخرین سالهای حیات خود از منصب شیخ الاسلامی اصفهان که بزرگترین مقام دینی و معنوی ایران آن روز بود، کناره گرفت و به سیر و سلوک پرداخت تا آن که روز سه شنبه، دوازدهم شوال سال 1030 یا 1031 ه.ق در اصفهان دعوت حق را اجابت کرد و علامه مجلسی بر او نماز گذارد و به دستور شاه عباس جنازه اش به مشهد حمل شد و در جوار قبر امام رضا(ع) دفن گردید.

از شیخ بهایی بیش از 80 اثر علمی بر جای مانده است، همچنین بنای بسیاری از آثار معماری عصر شاه عباس صفوی و بخشهایی از حرم مطهر امام رضا(ع) به ایشان نسبت داده می شود.

کارگردان: حمید مجتهدی
مدیر تولید: حمید هاشمی
مدیر فیلمبراری: حمید مجتهدی
موسیقی: صادق چراغی
نویسنده متن: فرهاد توحیدی
گوینده متن: بهرام زند، الیزا اورامی

عناوین مرتبط:
آرامگاه خواجه اباصلت

[02.01]

فایل های ضمیمه:
برچسب‌ها:
افزودن دیدگاه جدید

متن ساده

HTML محدود